พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๕ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๗
สังยุตตนิกาย สคาถวรรค

จตุจักกสูตรที่ ๙

      [๗๔] ท.       ข้าแต่พระองค์ผู้มีความเพียรมาก สรีระมีจักร ๔ มี

ทวาร ๙ เต็มด้วยของไม่สะอาด ประกอบด้วยโลภะ ย่อม
เป็นดังว่าเปือกตม ความออกไป (จากทุกข์) ได้ จักมีได้
อย่างไร ฯ

      [๗๕] ภ.       ตัดความผูกโกรธด้วย กิเลสเป็นเครื่องร้อยรัดด้วย

ความปรารถนาและความโลภอันลามกด้วย ถอนตัณหาอันมี
อวิชชาเป็นมูลเสียแล้วอย่างนี้ ความออกไป (จากทุกข์)
จึงจักมีได้ ฯ