๕.๑๔ หมวดสมาธิ

     ๙. ผู้ฉลาดในการถือเอาซึ่งนิมิตแห่งภาวนาจิต เสวยรสแห่งวิเวก เพ่งฌาน ฉลาดในการรักษากรรมฐาน มีสติตั่งมั่น พึงบรรลุนิรามิสสุขอย่างแน่นอน

     (๔๑/๓๙๓ สุนาคเถรคาถา)

     ๑๐. ภิกษุทั้งหลายไม่สำรวมกาย วาจา ใจ พากันเที่ยวไปสู่ชนบทต่างๆ ทอดทิ้งสมาธิ การเที่ยวไปสู่แคว้นต่างๆ จักสำเร็จประโยชน์อะไรเล่า เพราะฉะนั้น ภิกษุพึงกำจัดความแข่งดี อย่าให้มิจฉาวิตกและกิเลสมีตัณหาเป็นต้นครอบงำ พึงเจริญฌาน

     (๔๑/๓๗๕ กุมาปุตตเถรสหายกเถรคาถา)

     ๑๑. ก็ชนเหล่าใด เข้าถึงฌาน ไม่ประมาท ละกิเลสได้ ชนเหล่านั้น จักถึงฝั่ง ประดุจปลาทำลายข่ายได้แล้ว ฉะนั้น

     (๒๓/๑๐๐ จันทิมสสูตร)